Ik sta er niet alleen voor

11 september 2017

“Na korte woonperiodes bij verschillende asielzoekerscentra in Nederland ging ik bij Viyuna in Groningen wonen. Ik wist niet wat ik kon verwachten en was in het begin erg terughoudend. Al snel merkte ik dat de mentoren alle tijd voor mij namen; ze luisterden naar me, vroegen oprecht hoe het ging, wat ik nodig had en ze gingen samen met mij op zoek naar antwoorden op de vele vragen die ik heb.. Al snel voelde ik me vertrouwd in het woonhuis en in het contact met de mentoren. Ik kreeg goed contact met de andere jongeren en begon met het volgen van onderwijs. Mijn Nederlands verbeterde snel. Via de mentoren kwam ik in contact met een vrijwilligersbureau in de stad Groningen die me hielpen met het opstellen van een CV en sollicitatietraining gaven. Ik vond een bijbaan. Ondertussen was ik lid geworden van een voetbalclub uit onze woonwijk. Ik leer steeds meer andere jongeren kennen.

Nu word ik bijna achttien en ben ik samen met mijn mentor druk op zoek naar een kamer in Groningen waar ik gedeeltelijk zelfstandig ga wonen. De eerste maanden zal een begeleider van Viyuna betrokken blijven, omdat er veel praktische zaken op me af komen en waar ik bij geholpen moet worden. Ook vind ik het nog lastig om te praten over mijn boosheid, waardoor ik mijn gevoelens soms op een verkeerde manier uit.

Gelukkig sta ik er niet alleen voor.”

(dit verhaal is opgetekend door een groepsleider vanuit de gesprekken met zijn jongere)